Moja żona opublikowała na swoim portalu dolinabiotechnologiczna.pl/nowosci/mamy-przeciek-z-ogledzin-zwlok-oficerow-gen-sikorskiego/ ciekawe informacje dotyczące badania zwłok oficerów, towarzyszących generałowi Sikorskiemu w momencie katastrofy w Gibraltarze. Przy okazji zapytała mnie: jak to możliwe, że oni, będą zaledwie kilkadziesiąt czy kilkaset metrów nad wodą (katastrofa zdarzyła się kilkanaście sekund po starcie) zginęli wszyscy na miejscu, a np. pasażerowie Airbusa, który wylądował awaryjnie na rzece Hudson w Nowym Jorku, ocaleli.

Całkiem niedawno miałem okazję wziąć udział w locie grupy pilotów z Polski małymi samolotami do Mołdawii. W niedzielę wieczorem wracaliśmy, zmęczeni 3-dniwymi przeżyciami, do Polski, lądowanie przewidziane było na lotnisku w Rzeszowie, skąd wszystkie załogi miały polecieć do domów. Lot był przyjemny i łatwy aż do granicy Polskiej – po jej przekroczeniu spostrzegliśmy, że nad Rzeszowem zbierają się burzowe chmury.

No i mamy kolejną katastrofę z udziałem Polaków, tym razem na mniejszą skalę. Dwa tygodnie temu przy podejściu na lotnisku w Bielefeld w Niemczech rozbił się Cirrus SR-22 zarejestrowany jako SP-AVC, lecący z Katowic, zginęły wszystkie cztery osoby.

Czy są stenogramy z ostatnich chwil prezydenckiego Tu-154? Przede wszystkim nie zapominajcie, że to zapis na papierze tego, co dzieje się w kokpicie. Zapis, który został pozbawiony dwóch bardzo istotnych czynników: emocji oraz informacji niewerbalnych. Ktoś z czytelników mojego bloga napisał „nawigator na luzie odlicza wysokość i tyle”. Na jakiej podstawie przyjmujemy, że na luzie? A może ostatnie 30 i 40 metrów już krzyczał? Pamiętajcie o jednym – załogi bardzo często ćwiczą postępowanie w sytuacjach awaryjnych. Nas, pilotów, szkoli się, abyśmy byli w momencie zagrożenia opanowani i działali niemal jak automaty, bo nic gorszego niż panika. Dlatego nie jestem wcale zdziwiony, że na papierze wszystko wygląda na „luz” aż do ostatniego momentu.